Ε3 Νικόλαος Δανιηλίδης(1915-1965) - ήχος πλδ' με έκτο Εωθινό.

Φίλες και φίλοι... τρίτη εκπομπή του 5ου κύκλου εκπομπών μας, με δύο μέρη, στο πρώτο μέρος παρουσιάζουμε ένα μικρό αφιέρωμα στον Νικόλαο Δανιηλίδη ένα κωνσταντινοπολίτη πατριαρχικό πρωτοψάλτη, που άφησε έντονα τα ίχνη του  σε τούτο το στερέωμα, και στον κόσμο της βυζαντινής μουσικής στα λίγα χρόνια που έζησε.
στη συνέχεια λίγα βιογραφικά:

Ό Νικόλαος Δανιηλίδης γεννήθηκε στην Χαλκηδόνα στίς 27 Ιουλίου 1915

 Ήταν απόφοιτος τής Μεγάλης τοϋ Γένους Σχολής. Τήν Βυζαντινή Μουσικη διδάχθηκε άπό τόν Θεοδόσιο Γεωργιάδη καί τόν Ευστάθιο Βιγγόπουλο. ίεροψαλτική του σταδιοδρομία τήν ξεκίνησε σέ ηλικία 14 ετών στόν ιερό ]Ναο Ιωάννου Καλαμησίων άπό τό 1931 έως τό 1944. Στήν συνέχεια έ'ψαλε σε Ιερούς Ναούς τής Αγίας Ευφημίας στόν Προφήτη Ηλία καί στόν Ταξιάρχη.Τό 1947 προσεληφθη ώς Α' Δομέστικος στόν Πατριαρχικό Ναό, δίπλα στόν Κων/νο Πρίγγο άπό τόν όποιο πολλά διδάχθηκε τόσο ώς πρός τό ύφος, όσο καί άπό μαθηματα πού τοϋ έ'κανε κατ' ίδίαν. Άπό τό 1958 εως καί τό 1961 όπου ή θέση Αρχοντος Πρωτοψάλτου είχε κενά λόγω τής ασθένειας τοϋ Πρίγγου' έκάλυπτε τήν θέση τοϋ Πρωτοψάλτου άπό τήν θέση τοϋ Α' Δομεστίκου. Κυριακή τής Σταυροπροσκυνήσεως τοϋ 1961, χειροθετήθηκε Αρχων Λαμπαδάριος θέση τήν όποια κράτησε μέχρι τό 1963 όπου καί απαγορεύτηκε στον Θρασύβουλο Στανίστα νά ψάλλει μέχρι της απελάσεως τοϋ τελευταίου από την Κων/πολη. Τό 1963 «σεπτή Πατριαρχική κελεύσει» ανέλαβε την θέση τοϋ Άρχοντος Πρωτοψάλτου προφορικώς με προσωρινό Λαμπαδάριο τόν τότε Διάκονο Παναγιώτη Τσινάρα. Αύτη ή προφορική εντολή καί ή μή κανονική προαγωγή του σε Πρωτοψάλτη τόν έθλιψε κατά πολύ  με αποτέλεσμα δυστυχώς, νά υποστεί βαρύτατο εγκεφαλικό επεισόδιο από τό όποιο καί υπέκυψε στίς 24 Ιανουαρίου 1965 σε ηλικία μόλις 48 ετών. Ό Νικόλαος Δανιηλίδης υπήρξε σεμνός καί ταπεινός εργάτης τοϋ αναλογίου. Είχε υπέροχο ήθος ως άνθρωπος, ιδιαίτερα ΰψίφωνος άλλά καί γλυκύς στήν φωνή καί μέ πολύ καλή εκτέλεση των όσων διδάχθηκε μέσα στόν Πατριαρχικό Ναό. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός από όλους λόγω τοϋ χαρακτήρα του καί έτρεφε ό ιδιος πολλή αγάπη πρός όλους καί κυρίως πρός τά μικρά παιδιά / κανονάρχους του τά όποια πρόσεχε καί δίδασκε μέ πολλή αγάπη καί ζήλο.

Την περίοδο 1959-64, ο Θρασύβουλος Στανίτσας ήταν Άρχων Πρωτοψάλτης της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας με λαμπαδάριο το Νικόλαο Δανιηλίδη. Οι χαρισματικές φωνές τους και η μεγάλη ψαλτική τους δεινότητα έχει ευτυχώς δεσμευτεί σε ηχογραφήσεις της εποχής εκείνης. 

Στο δεύτερο μέρος της εκπομπής υπάρχουν μέλη από τον αναστάσιμο όρθρο του πλδ΄ από τον Μ.Τσαμκιράνη, έκτο εωθινό από τον Αθ. Καραμάνη., ενώ μέλη της Θείας Λειτουργίας σε ήχο πλδ' από τον Αθ.Καραμάνη...(..χερουβικό..).. και Σπ.Μαϊδανόγλου..(..λειτουργικά και Άξιον Εστί...)

 ....καλή ακρόαση...

 

Κυριακή Της Ορθοδοξίας

                Δοξαστικό των αίνων της  Α΄ Κυριακής των νηστειών ''Μωσής τω καιρώ '' από Θρ.Στανίτσα

 

Μπορείτε να κατεβάσετε… από την Κυριακή 4 Μαρτίου 2012…( και για τις επόμενες 3-4 εβδομάδες …). την νέα μας επίκαιρη εκπομπή με μέλη και σχόλια από την Κυριακή της ορθοδοξίας την πρώτη Κυριακή των νηστειών.

Σε επίκαιρους ύμνους ακούγονται οι παρακάτω πρωτοψάλτες: Θρασύβουλος Στανίτσας, Βασίλειος Δανιηλίδης , Χαρίλαος Ταλιαδώρος, Δημοσθένης Παϊκόπουλος.

Λίγα λόγια σχετικά με αυτό που εορτάζουμε.

Κάθε Κυριακή της Μ. Σαρακοστής έχει δύο θέματα, δύο νοήματα. Από το ένα μέρος η κάθε Κυριακή αποτελεί μέρος μιας συνέχειας στην οποία αποκαλύπτεται ο ρυθμός και η πνευματική <<διαλεκτική>> της Μ. Σαρακοστής. Από το άλλο μέρος, σύμφωνα με την πορεία της ιστορικής εξέλιξης της Εκκλησίας, σχεδόν κάθε Κυριακή της Σαρακοστής απόκτησε ένα δεύτερο θέμα.
Έτσι την Α΄ Κυριακή των Νηστειών η Εκκλησία γιορτάζει τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας.

Λέγεται Κυριακή της Ορθοδοξίας, γιατί γιορτάζουμε την αναστήλωση των αγίων Εικόνων και τον θρίαμβο της Ορθοδόξου Πίστεως κατά της φοβερής αιρέσεως των Εικονομάχων, των αιρετικών δηλαδή εκείνων που δεν εδέχοντο να τιμούν τις άγιες Εικόνες. Το <<Ωρολόγιο>> της Εκκλησίας γράφει: Για εκατό και πλέον χρόνια διαταράχθηκε η Εκκλησία με διωγμούς από κακοδόξους εικονομάχους. Πρώτος υπήρξε ο αυτοκράτορας Λέων ο Ίσαυρος και τελευταίος ο Θεόφιλος, άνδρας της αγίας Θεοδώρας, η οποία μετά το θάνατο του συζύγου της ανέλαβε την εξουσία και στερέωσε πάλι την Ορθοδοξία μαζί με τον Πατριάρχη Μεθόδιο. Η Βασίλισσα Θεοδώρα διακήρυξε δημόσια ότι ασπαζόμεθα τις Εικόνες, όχι λατρευτικά, ούτε ως Θεούς, αλλά ως εικόνες των αρχετύπων. Την πρώτη Κυριακή των νηστειών το έτος 843, η Θεοδώρα μαζί με το γιό της αυτοκράτορα Μιχαήλ, λιτάνευσαν και αναστήλωσαν τις άγιες εικόνες μαζί με τον κλήρο και το λαό. Από τότε εορτάζουμε κάθε χρόνο την ανάμνηση αυτού του γεγονότος γιατί καθορίστηκε οριστικά ότι δεν λατρεύουμε τις Εικόνες, αλλά τιμούμε και δοξάζουμε όλους τους Αγίους που εικονίζουν και λατρεύουμε μόνο τον εν Τριάδι Θεό. Τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα και κανένα άλλο είτε Άγιο είτε Άγγελο.

 

Υπάρχουν, είναι δυνατόν να υπάρχουν θαυματουργές Εικόνες;
Πολλοί Ορθόδοξοι Θεολόγοι αποδίδουν τα θαύματα μερικών Εικόνων όχι στις ίδιες Εικόνες, αλλά στη πίστη των ανθρώπων που προσεύχονται ενώπιόν των. Ότι η πίστη θαυματουργεί και η θερμή προσευχή, είτε μπροστά στις Εικόνες είτε όχι, αυτό είναι έξω από κάθε αμφιβολία. Αυτό όμως δεν είναι λόγος να αρνηθούμε ότι μερικές Εικόνες μπορούν να έχουν και οι ίδιες, θαυματουργική χάρη. Δεν είναι παράδοξο, αλλά πολύ φυσικό. Το Ευαγγέλιο αναφέρει ότι οι Απόστολοι θαυματουργούσαν όχι μόνο με τα χέρια τους, αλλά στο πέρασμά τους ακόμη και η σκιά τους! (Πραξ.ε΄,12-14). Ακόμα τα μανδήλια του Αποστόλου Παύλου, ριπτόμενα πάνω στους ασθενείς ή δαιμονισμένους, τους θεράπευαν! (Πραξ. ιθ΄, 12).
Ώστε όχι μόνο οι ίδιοι Απόστολοι είχαν θαυματουργικό χάρισμα, αλλά και αυτά τα αντικείμενα της προσωπικής τους χρήσεως. Η χάρις από το Θεό έφθανε μέχρι τα μανδήλια τους. Τι το παράδοξο λοιπόν να ευλογήσει ο Θεός ανθρώπους βαθειάς ταπεινώσεως, νηστείας, προσευχής τους ίδιους να θαυματουργούν ή και τα έργα αυτών, τις Εικόνες;
(Περίοδος Τριωδίου, Αρχ/της Επιφάνιος Ι. Θεοδωρόπουλος)