Μετάνοια ...υπόθεση όλων μας...εσπερινό κήρυγμα επισκόπου Νεκταρίου 3-3-14

Η αμαρτία ... δεν είναι ατομική υπόθεση ...
το ίδιο και η μετάνοια...

04 Μετάνοια εξομολόγηση... Μητροπολίτης Αργολίδας Νεκτάριος

...Η εξομολόγηση δεν είναι ανάκριση...
το ποιο εύκολο πράγμα,. είναι να θεωρεί ο καθένας τους άλλους υπεύθυνους για την δική του κατάντια.... και έτσι μας βολεύει να εξομολογούμαστε τις αμαρτίες των άλλων....

''... Ξεγύμνωσε -ξεγύμνωσε το τραύμα σου στο γιατρό και μην ντραπείς αλλά λέγε...δικό μου πάτερ είναι το τραύμα ...δική μου η πληγή .. η δική μου ραθυμία το προξένησε...''
                                                                   άγιος ΙΩτης ''ΚΛΙΜΑΚΟΣ''

03 Μετάνοια και εξομολόγηση...Μητροπολίτης Αργολίδας Νεκτάριος

-Ποια είναι η σχέση μας με το Θεό...;;
-ποια είναι η σχέση μας με τον συνάνθρωπο;;;;;
-και ποια η σχέση μας με τον εαυτό μας...

Τρία σημεία που θα πρέπει να ενδοσκοπήσουμε εις το ταμείον μας ... στα βάθη του είναι μας...πριν πάμε να εξαγορευτούμε τις αμαρτίες μας...
Αυτά και άλλα ενδιαφέροντα στο προγραμματισμένο εσπερινό κήρυγμα του Μητροπολίτη μας κ.Νεκταρίου στον Ι.Ν.Αγίου Πέτρου Άργους στις 15 Δεκεμβρίου 2013.

Η οσία πόρνη. Το θαύμα της μετάνοιας (Μοναχός Μωυσής αγιορείτης)

Πριν 1.400 χρόνια μια κοπέλα, μόλις δώδεκα ετών, κάπου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μπλέκεται στα δίχτυα του αγοραίου έρωτα. Δίνεται με σώμα και ψυχή στην πτώση, στην αμαρτία, στη φθορά.

Η σαρκολατρεία, η ηδονοθηρία, η ακόρεστη λαγνεία την κατακυριεύουν πολύ νωρίς. Επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ζούσε αχόρταγα αυτή τη ζωή δίχως αναστολές, ντροπές, επιφυλάξεις, ενοχές και τύψεις. Θεωρούσε τον εαυτό της ελεύθερο, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο και ακατανίκητο. Θαύμαζε την ωραιότητά της, τα πλούτη της, τις κατακτήσεις της και την προκλητικότητά της.
Ένα θαυμαστό σημείο που της συνέβη στα Ιεροσόλυμα και δεν μπορούσε να εισέλθει στο ναό την έκανε να γονατίσει, να δακρύσει, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών της χρόνων. Άρχισε να κλαίει. Άρχισε η μεταστροφή της. Η φιλόσαρκη γίνεται ξαφνικά φιλόθεη. Μεταμορφώνεται, ξεμασκοφορεί, φιλοκαλεί, ανασταίνεται. Στην καρδιά της, μετά από αυτή την απρόσμενη υπαρξιακή αλλαγή, κυριαρχεί ο θεός έρωτας. Η ζωή της λαμβάνει βαθύ νόημα. Πρόκειται για μια ηρωίδα, μάρτυρα και οσία.
Αναχωρεί για την έρημο, την πέραν του Ιορδάνου, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. Οι λογισμοί επιστροφής στην πρότερη ζωή δεν την αφήνουν να ησυχάσει ούτε για ένα λεπτό. Τυραννιέται από τους σφοδρούς κι αισχρούς λογισμούς επί δεκαεπτά χρόνια. Όσα χρόνια ζούσε στην αμαρτία. Κόντεψε ν’ απελπιστεί. Έγινε ένας σκελετός από τη νηστεία. Κυκλοφορούσε σαν ένα αγρίμι της ερήμου. Η αφιλόξενη έρημος, η ξένη γη, πέτρες και σπηλιές υπήρξαν κατοικίες. Έζησε άλλα είκοσι τρία χρόνια δίχως τον φοβερό πόλεμο των λογισμών. Εξαϋλώθηκε. Η περίφημη πόρνη έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.

Ο αββάς Ζωσιμάς ιεραποδημώντας μια Σαρακοστή στην έρημο είδε μια σκιά περιπλανώμενη. Όταν αντελήφθη ότι ήταν μια γυναίκα, κάλυψε με το ιμάτιό του τη γύμνια της και πληροφορήθηκε με συγκίνηση τη θαυμαστή ζωή της. Επιστρέφοντας την κοινώνησε. Μετά ένα έτος τη βρήκε νεκρή. Σ’ ένα κεραμίδι είχε σημειώσει ότι ανεπαύθη μόλις κοινώνησε.
Η αμαρτία δεν είναι απλά η παράβαση του νόμου, αλλά έλλειψη αγάπης στον Θεό. Η αμαρτία φαντάζει πάντα πολύ ωραία, λίαν ελκυστική και σαγηνευτική. Συλλαμβάνεται στο νου, αποδέχεται και διαπράττεται. Η αμαρτία συνηθίζει να στερεί τη μακάρια γαλήνη της ψυχής. Η συννεφιά που προηγείται της αμαρτίας, μετά τη διάπραξή της υποχωρεί και ο άνθρωπος βλέποντας τη γυμνότητά του στενοχωρείται, θλίβεται κι έχει τύψεις. Η ουρά του διαβόλου επεμβαίνει, ώστε ο άνθρωπος ν’ απογοητευτεί και να μη θέλει να μετανοήσει.
Ο μέγας ψυχοανατόμος, όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, όρισε με καταπληκτική σαφήνεια τα στάδια της αμαρτίας: Προσβολή, συνδυασμός, συγκατάθεση, αιχμαλωσία, πάλη, πάθος. Το πάθος γίνεται συνήθεια αγαπητή και χρόνια που παρασύρει τον άνθρωπο δίχως αντιστάσεις. Η αμαρτία σκοτίζει τον άνθρωπο. Σήμερα θεωρείται αδιάφορα, έχει γίνει κανόνας, ο άνθρωπος νομίζει πως κάνοντας ό,τι θέλει είναι και ελεύθερος. Όποιος νόμος και αν ψηφισθεί, η αμαρτία δεν θα παύσει να είναι αμαρτία και να ενοχλεί την ψυχή κάθε τίμιου, σοβαρού κι ευσυνείδητου ανθρώπου. Φθάσαμε το αφύσικο να το λέμε φυσικό και το παράλογο λογικό. Αποτέλεσμα της αμαρτίας: αποξένωση, απομόνωση, κενό, μοναξιά, απόγνωση και στενοχώρια.
Η οσία Μαρία συνδράμει στοργικά στη μεταστροφή όλων. Απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια. Πρόκειται για τρομερά γενναία γυναίκα. Εμπνέει. Συνεγείρει τους αμαρτωλούς. Μη φοβάται κανείς τις λέξεις αλλά τις ανειρήνευτες πράξεις. Τελειώνει η Σαρακοστή και η Αλεξανδρινή Μαρία μας σκουντά να προχωρήσουμε άφοβα. Μας παρακινεί προς επαναπροσανατολισμό και να μας πει εμπιστευτικά πως και οι πόρνες μπορούν να θέλουν να γίνουν όσιες…

Του Τελώνου και του Φαρισαίου....η προσευχή.

Νέα εκπομπή επίκαιρη διασκευασμένη από παλαιότερη μπορείτε να κατεβάσετε ΕΔΩ  

Όλοι οι ορθόδοξοι λίγο πολύ έχουμε ακούσει την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου….και όχι μόνο την έχουμε ακούσει αλλά και βιώσει θα έλεγα έως ένα βαθμό στη ζωή μας.
Την έχουμε βιώσει παθητικά ως δέκτες κάποιας φαρισαϊκής συμπεριφοράς ή ακόμη και ενεργητικά ως πρωταγωνιστές αυτής της συμπεριφοράς . Βέβαια αυτό το δεύτερο δεν το πολυβλέπουμε γιατί είμαστε μαθημένοι να παρατηρούμε τα ελαττώματα των συνανθρώπων μας….και όχι τα δικά μας.

Στην προσπάθεια μας αυτή για αυτογνωσία, και κατ΄επέκταση αυτομεμψία και μετάνοια με φόντο το Άγιο Πάσχα, έρχεται η εκκλησία μας αρωγός  με ένα λειτουργικό βιβλίο  το κατανυκτικό Τριώδιο, όπου την πρώτη Κυριακή …ακούγεται η περικοπή του ευαγγελίου σχετικά με τον τελώνη και τον φαρισαίο (Λουκά ιη΄10-14).

Ο τελώνης (…εφοριακός δηλαδή..) της εποχής εθεωρείτο άνθρωπος αμαρτωλός και μακριά από το Θεό κατά κανόνα.
 Από  τους συμπολίτες του εθεωρείτο μιαρό σκουλήκι και δοσίλογος των Ρωμαίων όπου εξουθένωναν τον λαό με αβάσταχτους φόρους …(..σας θυμίζει τίποτα αυτό;;…) , με  μεγάλη εξουσία μάλιστα γιατί τα «μαθηματικά» που επικρατούσαν για την φορολογία ήταν περίεργα….δηλαδή δώσε μας…εμάς …»τόσα» και συ πάρε από το λαό όσα θέλεις ….και έτσι πλούτιζαν οι τελώνες.
Αντιθέτως οι φαρισαίοι ήταν ευυπόληπτοι εβραίοι πολίτες γνώστες των γραφών και του νόμου και φυσικά παράδειγμα προς μίμηση.
Τα φαινόμενα όμως στην προκειμένη περίπτωση απατούν.
Ο Κύριός μας δεν κρίνει κατ όψιν αλλά «συνομιλεί» με τις καρδιές μας …γινώσκει  τας καρδίας ημών…..
Έτσι ο τελώνης που είχε καταλάβει πόσο αμαρτωλός ήταν ζητούσε επίμονα το έλεος του Θεού και ταπείνωσε τον εαυτό του μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε….γονατιστός ψιθύριζε   « Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ»…μέχρι να καταλάβει,  πως ο Θεός τον συγχώρεσε .
Και πως το κατάλαβε αυτό;;
Αυτό είναι το ωραίο της υπόθεσης …..η μαρμαρόπετρα των αμαρτιών που του πλάκωνε το στήθος εξαφανίστηκε…έγινε ατμός και θυμίαμα προς δόξα Θεού…..και γύρισε στο σπίτι του έχοντας φτερά στα πόδια.
Ενώ ο καημένος ο φαρισαίος …την γνώμη που είχε ο κόσμος γι αυτόν την είχε πιστέψει,  και όπως μπήκε στο ναό έτσι και βγήκε…δεν επήλθε σε αυτόν η «..καλή αλλοίωση ..»

Και τώρα μετά από αυτές τις σκέψεις το μεγάλο ερώτημα…(..ερώτηση παγίδα ….)…θα έλεγα…ΕΜΕΙΣ, μέσα μας,  ο καθένας,… που κατατάσσουμε τον εαυτό μας  προς τη μεριά του Τελώνη ή του Φαρισαίου;;;;


Στην εκπομπή  ακούγονται ωφέλιμες διηγήσεις από το "αμαρτωλών σωτηρία" Αγαπίου μοναχού,  καθώς και μέλη του εσπερινού και του όρθρου από την Κυριακή του τελώνου και του Φαρισαίου, που αποδίδουν οι πρωτοψάλτες :Θρασύβουλος Στανίτσας, Χρύσανθος Θεοδοσόπουλος, και Δημοσθένης Παικόπουλος.

Καλή ακρόαση.