Προτείνουμε...στους συναδέλφους Ιεροψάλτες.

 

Προτείνουμε ανεπιφύλακτα στους συναδέλφους Ιεροψάλτες την επανάληψη της ευχής του Κυρίου Μυστικώς , κατά την ώρα της διακονίας τους στο  αναλόγιό τους…. Θα αρχίσουν τα τροπάρια και τα διάφορα μέλη να παίρνουν άλλη μορφή , να αλλοιώνεται ο νους μας και φυσικά το ψαλτικό μας ύφος ….   

 ''Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με τον  αμαρτωλόν ''

 Και για να ξέρουμε τι λέμε ….ιδού το παρακάτω   

 

 Ανάλυση της ευχής «Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησον με τον αμαρτωλόν»



Του Aρχιμ. Aιμιλιανού Kαθηγουμένου I.M. Σίμωνος Πέτρας
Tην προσευχήν του Aγίου Όρους ποιός δεν την γνωρίζει; Aποτελείται από μίαν φράσιν μικράν, από μετρημένας τας λέξεις.

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλόν

Mε την βοεράν κραυγήν «Kύριε», δοξολογούμεν τον Θεόν, την ένδοξον μεγαλειότητά Tου, τον βασιλέα του Iσραήλ, τον δημιουργόν της ορατής και αοράτου κτίσεως, όν φρίττουσι τα Σεραφείμ και τα
Xερουβείμ.

Mε την γλυκυτάτην επίκλησιν και πρόσκλησιν «Iησού», μαρτυρούμεν, ότι είναι παρών ο Xριστός, ο σωτήρ ημών, και ευγνωμόνως τον ευχαριστούμεν, διότι μας ητοίμασε ζωήν αιώνιον.

Mε την τρίτην λέξιν «Xριστέ», θεολογούμεν, ομολογούντες ότι ο Xριστός είναι αυτός ο Yιός του Θεού και Θεός. Δεν μας έσωσε κάποιος άνθρωπος, ούτε άγγελος, αλλά ο Iησούς Xριστός, ο αληθινός
Θεός.

Eν συνεχεία, με την ενδόμυχον αίτησιν «ελέησόν με», προσκυνούμεν και παρακαλούμεν να γίνη ίλεως ο Θεός, εκπληρών τα σωτήρια αιτήματά μας, τους πόθους και τας ανάγκας των καρδιών μας.

Kαι εκείνο το «με», τί εύρος έχει! Δεν είναι μόνον ο εαυτός μου είναι άπαντες οι πολιτογραφηθέντες εις το κράτος του Xριστού, εις την αγίαν Eκκλησίαν, είναι όλοι αυτοί που αποτελούν μέλος του ιδικού
μου σώματος.

Kαι, τέλος, διά να είναι πληρεστάτη η προσευχή μας, κατακλείομεν με την λέξιν «τόν αμαρτωλόν», εξομολογούμενοι - πάντες γάρ αμαρτωλοί εσμεν - καθώς εξωμολογούντο και όλοι οι Άγιοι και εγίνοντο
διά ταύτης της φωνής υιοί φωτός και ημέρας.

Eξ αυτών αντιλαμβανόμεθα, ότι η ευχή εμπεριέχει δοξολογίαν, ευχαριστίαν, θεολογίαν, παράκλησιν και εξομολόγησιν.

Πηγή: agathan.wordpress.com

Ο ΙΕΡΟΨΑΛΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ (4)....Άλλα προσόντα που συντελούν στην καλή ψαλμωδία .

            

Συνεχίζουμε την σειρά αναφορών στον Ιεροψάλτη και το έργο του που έχουμε ξεκινήσει πριν από το Πάσχα με την βοήθεια του βιβλίου του Δ.Γ.Παναγιωτόπουλου''Θεωρία και πράξη της Β.Εκκ.Μουσικής''    

Η στάση του σώματος , πρέπει να είναι ευθυτενής χωρίς να κλίνει αριστερά και δεξιά, ο λαιμός θα πρέπει να είναι ελεύθερος, το στήθος προτεταμένο λίγο εμπρός και η κεφαλή ακίνητη. ... ( ..παντός είδους μορφασμοί ... απαγορεύονται ...)..τον πρωτοψάλτη Κων/νο Βυζάντιο τον θαύμαζαν διότι έψαλλε ακίνητος και μόνο τα χείλη κινούσε. Το στόμα δεν θα πρέπει να ανοίγει πολύ αλλά όσο το πλάτος του αντίχειρά μας και το σχήμα ελλειψοειδές  (ο)... στην σημερινή εποχή έχει εμπλακεί και η ορθοφωνία στις μουσικές σπουδές και εκεί γίνεται ποιο συντονισμένη δουλειά επάνω στο πως θα πρέπει να προφέρονται τα φωνήεντα. Υπάρχουν όμως και κει σχολές με διαφορετικές απόψεις.      

 

  

Ο ΙΕΡΟΨΑΛΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ (3) Υποχρεώσεις σχετικές με την ψαλμωδία

Βασική υποχρέωση του Ιεροψάλτη είναι πρωτίστως  η αγάπη του γι αυτό που κάνει. Αυτή η αγάπη θα τον κάνει να είναι επιμελής, να μελετά να προετοιμάζεται, για κάθε ακολουθία αλλά και μακροπρόθεσμα να πλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις και να βελτιώνει συνεχώς τον εαυτό του, πράγματα πολύ σημαντικά για έναν ψάλτη.

Θα πρέπει να γνωρίζει ο ψάλτης το τυπικό και όλα τα λειτουργικά βιβλία έτσι ώστε κατά την διάρκεια των ακολουθιών και αφού έχει κάνει και την ανάλογη προετοιμασία με ευκολία να βρίσκει τα εκάστοτε ψάλματα και αναγνώσματα, αμάθεια και αμέλεια εδώ δεν χωρεί, και όπως λέει και το χωρίο της παλαιάς διαθήκης : ''....επικατάρατος ην ο ποιών τα έργα του Θεού αμελώς ...."

Στην επιμέλεια ανήκει και το γεγονός ότι τα πάντα θα πρέπει να ψάλλοντα, από ''...διφθέρας...'' δηλαδή μουσικού βιβλίου, και όχι από στήθους, εκτός βέβαια συντόμων και γνωστών μελών όπου η περίπτωση λάθους μηδενίζεται. Επίσης επιμέλεια είναι και το να ψάλλει ο υπεύθυνος Ιεροψάλτης, και να μην επιτρέπει σε τυχόν  κακόφωνους ερασιτέχνες χωρίς να υπάρχει ανάγκη.... να ψάλλουν,  άλλωστε υπάρχει και σχετικός κανόνας ( ο 15ος)  στην  σύνοδο της Λαοδικείας που ορίζει: "Μη δειν πλέον των κανονικών ψαλτών των επί του άμβωνα αναβαινόντων και από διφθέρας ψαλλόντων  ετέρους τινάς ψάλλειν  εν τη Εκκλησία".

Μια σοβαρή υποχρέωση του ψάλτη είναι η επιλογή των μελών των ύμνων. Θα πρέπει να είναι μέλη καθιερωμένα και παρμένα από την υγιαίνουσα βυζαντινή μουσική παράδοση. Όσοι ακολουθούν αυτά βαδίζουν σε ασφαλές έδαφος όσοι, νεωτερίζουν ψάλλοντας άγνωστα μέλη ή ακόμη και δικές τους συνθέσεις (....και είναι πολλοί στη σημερινή εποχή....) και όχι τα δοκιμασμένα κλασσικά μέλη, που σημειωτέων είναι συνθέσεις ανδρών υψηλού πνευματικού αναστήματος και πολλές φορές αγίων,  χειροτερεύουν την ψαλμωδία και δεν συντελούν στη σεμνή και κατανυκτική λατρεία προς τον Θεό. Ο ερμηνευτής των ιερών κανόνων Βαλσαμών Πατριάρχης Αντιοχείας (12 αιών)  λέγει, "και τα των ψαλτών μινυρίσματα και τα θυμελικά μελωδήματα πάντη κεκώλυνται"ακόμη ο ιστοριογράφος Ζωναράς ερμηνεύοντας τον 75ο κανόνα της στ' οικουμενικής συνόδου λέγει, ότι ο κανόνας απαγορεύει τα "κεκλασμένα" δηλαδή τα ηδυπαθή μέλη και τα μινυρίσματα και την περιττή των μελωδιών ποικιλία εις ωδάς εκτρεπομένην θυμελικάς  και εις άσματα πορνικά". Και τέλος πολύ παλαιοτέρα (4ος-5ος αιώνας) ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Ιερώνυμος λέγει τα εξής : οφείλομε να ψάλλουμε στο Θεό όχι με την φωνή αλλά με την καρδιά  και όχι με επιτήδευση όπως στις τραγωδίες,  δεν χωρούν θεατρικά άσματα εντός της εκκλησίας, τουναντίον προσήκει άδειν μετά μέλους και συνέσεως.

Και λίγα λόγια για το μεγάλο θέμα του χρόνου στη λατρεία. Πολλοί χριστιανοί φέρνουν σαν αιτία το μακρόσυρτο των ακολουθιών και απομακρύνονται έτσι από την Εκκλησία. Σε αυτό φέρουμε ευθύνη και  εμείς οι ψάλτες με τα αργά και εκτεταμένα  μέλη που βάζουμε και έτσι και οι πιστοί κουράζονται και τα ψαλλόμενα γίνονται δυσδιάκριτα. Κάποιος μεγάλος πρωτοψάλτης  είχε πει πως και ένα απολυτίκιο να ψάλλεις ό άλλος θα καταλάβει τη τέχνη σου. Έχουν πολύ χάρη και πολύ τέχνη και τα σύντομα μέλη και μπορούν να δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο για κάποιον που έχει πρόβλημα με τον χρόνο δηλαδή τη χρονική αγωγή. Ο χρόνος στη μουσική είναι ότι είναι ο σκελετός για τον άνθρωπο, ότι είναι οι κολώνες για το οικοδόμημα, ότι το σχέδιο για τον ζωγράφο.... έχεις χρόνο-ρυθμό;;.....είσαι μισός μουσικός. Το χάρισμα λοιπόν του έμφυτου ρυθμού φαίνεται στα σύντομα μέλη λόγω της απαίτησής τους σε σταθερή χρονική αγωγή. Όσο για τα μέλη της Θείας Λειτουργίας που είναι και το αποκορύφωμα της λατρείας θέλει και εκεί διάκριση, είναι σίγουρο όμως πως ένας πεπειραμένος ψάλτης μπορεί να ρυθμίσει την διάρκεια της εκάστου ακολουθίας του με ακρίβεια λίγων λεπτών.                  

     

     

Ο ΙΕΡΟΨΑΛΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Κύρια προσόντα του Ψάλτου

Όσοι αναλαμβάνουν το έργο του ψάλτη θα πρέπει να συγκεντρώνουν απαραίτητα κάποια προσόντα, τα οποία είναι: τα φυσικά, τα γραμματικά , και τρίτο τα ηθικά.

Βασικό φυσικό προσόν, που είναι άλλωστε και θείο δώρο όπου λίγοι το έχουν,  είναι η καλλιφωνία, με ότι μπορεί να περικλείει αυτός ο όρος, και εννοούμε την μουσική αντίληψη, (το ...''μουσικό αυτί''...που λέμε), την ένταση και  την χροιά της φωνής καθώς και την καλαισθησία.

Ο ψάλτης πρέπει να είναι καλλίφωνος, για να ακούγεται ευχαρίστως.  Στην  αντίθετη περίπτωση λειτουργεί ως διώκτης των πιστών από την εκκλησία, και γίνεται αιτία δυσφημήσεως και σαρκασμών εναντίον της θείας Λατρείας από τους παντός είδους εχθρούς της εκκλησίας μας, που δεν είναι και λίγοι.

Εάν λείπει το προσόν της καλλιφωνίας, πολύ δύσκολα αναπληρώνεται με την θεωρητική γνώση, και την μεγάλη μουσική μόρφωση. Η μουσική όμως αντίληψη και καλαισθησία αν δεν υπάρχει πλούσια από την αρχή μπορεί με τη σπουδή,  την επίμονη μελέτη, καθώς και με τα κατάλληλα ακούσματα, να καλλιεργηθεί και να αναπτυχθεί. Θα πρέπει ο Ψάλτης να αντιλαμβάνεται με ευκολία ποιο είναι το σωστό και το ευχάριστο, ποιο είναι το εσφαλμένο και δυσάρεστο, ποια είναι τα αρμόζοντα για την ιερότητα του χώρου και της στιγμής, και πως θα πρέπει να οικονομεί την ψαλμωδία, ανάλογα με τα προβλήματα που συναντά ένεκα της ασυμμετρίας των ύμνων ή του ακανόνιστου τονισμού και στίξεως έτσι ώστε να κάνει την εκτέλεση όσο ποιο καλαίσθητη γίνεται.

Άλλο ένα σημαντικό φυσικό προσόν είναι η σωματική υγεία και η καλή φυσική κατάσταση, διότι καχεκτικός και αδύναμος οργανισμός δεν θα μπορέσει να βαστάξει τον κόπο του αναλογίου.

Γραμματικά προσόντα: Πρέπει ο ιεροψάλτης να έχει κάποιες γραμματικές γνώσεις τουλάχιστον σε επίπεδο Λυκείου (...άλλωστε χωρίς απολυτήριο Λυκείου δεν μπορείς να έχεις αναγνωρισμένο πτυχίο ή δίπλωμα Βυζαντινής Μουσικής...), για να μπορεί να εφαρμόζει την ψαλμική παραγγελία...''ψάλλατε συνετώς...''..που όπως ερμηνεύει ο Θεοδώρητος , όχι μόνο με τη γλώσσα να προσφέρεις την υμνωδία αλλά και την σκέψη σου να έχεις σε εγρήγορση για να κατανοεί τα ψαλλόμενα.

Αν λοιπόν ο ίδιος ο ψάλτης καταλαβαίνει αυτά που ψάλλει και ακόμη περισσότερο τα νιώθει, τότε τα ιερά κείμενα θα ζωντανεύουν μέσω της φωνής του και θα επιδρούν στις ψυχές των ακροατών , φυσικά προς  όφελός τους , αυτό πιστεύω θα πρέπει να είναι το ζητούμενο και ο στόχος για κάθε Ιερο-ψάλτη.

Υπάρχουν και κάποια άλλα σοβαρά προσόντα που θα πρέπει να έχει ο Ιεροψάλτης και αυτά είναι τα ηθικά.

Κατ αρχήν θα πρέπει να είναι καλός Χριστιανός όπως άλλωστε οφείλουν να είναι όλοι οι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, να ζει βίο ευσεβείας και αρετής και ως κατώτερος κλήρος που είναι να μην προκαλεί με κανένα τρόπο επειδή στο πρόσωπό του καθρεπτίζεται ( λίγο έως πολύ )  η ίδια η Εκκλησία.

Ο Ιεροψάλτης έχει την υψηλή τιμή να προσφέρει εκ μέρους του Χριστιανικού πληρώματος, λατρεία προς τον Άγιο Θεό,  και για αυτό πρέπει να έχει......να έχουμε ...κατά νου το λόγο του σοφού Σειράχ...."ουχ ωραίος αίνος εν στόματι αμαρτωλού..."

Θα πρέπει ο ίδιος Ιεροψάλτης να σεβαστεί πρώτα από όλα το ίδιο του το έργο. Να  μην το κάνει μόνο για την αμοιβή ή την δόξα και τους επαίνους, να δείχνει προς τους Ιερείς το οφειλόμενο σεβασμό διότι πρωτεύον πρόσωπο στο Ναό είναι ο Ιερέας, που είναι και ο άμεσος  συνεργάτης του. Σε αυτό εδώ το σημείο να τονίσω το γεγονός ότι σε περίπτωση σφάλματος την ώρα της ακολουθίας   από τον Ιεροψάλτη ή από τον Ιερέα, δεν θα πρέπει  ο πρώτος να μορφάζει δυσανασχετώντας, ούτε και ο δεύτερος κάνοντας κατάχρηση εξουσίας να παρατηρεί τον ψάλτη και μάλιστα από μικροφώνου, διότι έτσι γίνεται το πρόβλημα αντιληπτό από τον λαό και χάνεται όλο το κατανυκτικό κλίμα που τυχόν είχε επιτευχθεί. Θα πρέπει το σφάλμα να καλύπτεται όσο το δυνατό,  και να συζητείται μετά το πέρας της ακολουθίας.   

Ο Ιεροψάλτης να είναι ευλαβής  μέσα και έξω από τον Ναό, και ειδικά μέσα διότι εμείς που ασχολούμαστε  με την Εκκλησία (...Ιερείς , ψάλτες, επίτροποι, νεωκόροι κ.τ.λ...) υποφέρουμε από το σύνδρομο ''της εξοικείωσης με τα Θεία'' και αυτό φαίνεται από την στάση μας και την συμπεριφορά μας.

Τέλος να θίξουμε και την προς τους συναδέλφους συμπεριφορά μας. Δυστυχώς εδώ επικρατεί η ''νόσος'' των Ιεροψαλτών, δηλαδή η αλαζονεία. Σπανίως θα βρεθεί Ιεροψάλτης να παραδεχτεί με την καρδία του άλλο συνάδελφό. Βέβαια τα γεροντικά λένε πως τα ταγγαλάκια όπου δούνε ράσο εκεί πάνε και μπλέκονται.....γιατί το Ιεροψαλτικό ράσο να αποτελέσει εξαίρεση;         

Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως είμαστε όλοι οι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι , αδέρφια,  και πως εμείς οι Ιεροψάλτες έχουμε ένα λόγω παραπάνω ....την κοινή μας αγάπη για την Β.Μουσική.... να είμαστε μονιασμένοι  και αγαπημένοι.

Θα κλείσω με μία ρήση του Ιερού Χρυσοστόμου σχετική με όλα τα παραπάνω :''.....Τι δε εστί το ζητούμενον και ό παρ ημών απαιτείται; Το τους θείους αναπέμποντας ύμνους  φόβω πολλώ συνεσταλμένους και ευλαβεία κεκοσμημένους , ούτω προσφέρειν τούτους ....'' 

           

                 

Ο ΙΕΡΟΨΑΛΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Η θέση του ψάλτου στη λατρεία

Ότι σχετίζεται με το έργο της Εκκλησίας, και ειδικά με την εντός του ναού θεία λατρεία, δεν μπορεί να υπαχθεί μεταξύ των συνηθισμένων επαγγελμάτων.

Έτσι και το έργο του ιεροψάλτη δεν είναι επάγγελμα (παρόλο που είναι δίκαιο να ζει κανείς από αυτό το έργο...) αλλά ιερό λειτούργημα, και έτσι θα πρέπει ο κάθε ιεροψάλτης να το αντιλαμβάνεται, και να το εκτελεί.

Ο σκοπός της ψαλμωδίας δεν είναι η ευχαρίστηση και η τέρψη των ακροατών -πιστών, (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα πρέπει να υποφέρουν από κακοφωνίες...) αλλά η ζωηρή και από καρδίας έκφραση, η ανύψωση προς τον Θεό και επικοινωνία, έτσι ώστε να επέλθει η πνευματική πρόοδος και ενίσχυση των πιστών.

Σε αυτό τον σκοπό είναι ταμένος ο ιεροψάλτης, και φυσικό είναι να κατέχει εξαιρετική θέση μεταξύ των πιστών. Ενώ λοιπόν ο Ιερέας τελεί τα μυστήρια, και αναπέμπει ευχές και δεήσεις, ο Ιεροψάλτης παρίσταται ως βοηθός και συνεργάτης και συμμετέχει ενεργά στη τέλεση της θείας λατρείας.

Το ότι κατέχουν σημαντική θέση οι Ιεροψάλτες στο ναό, φαίνεται όχι μόνο από το έργο τους αλλά και από το γεγονός ότι αποτελούν ιδιαίτερη τάξη από τους πρώτους κιόλας αιώνες της Εκκλησίας. Ήδη από τον δ΄  αιώνα μ.Χ. ο άγιος Ιγνάτιος ο θεοφόρος θέσπισε τους χορούς των ψαλτών (δεξιό -αριστερό) και την αντιφωνική μελωδία. Αυτή λοιπόν η τάξη, (ψαλτών..) αναφέρεται σε Αρχαίες Λειτουργίες, σε κανόνες οικουμενικών συνόδων και θεωρούνται ως κατώτεροι κληρικοί μετά την χειροθεσία τους από Ιεράρχη με σχετική ευχή (...επί προχειρίσει ψάλτου..) από το Μέγα Ευχολόγιο.

Ο Ιεροψάλτης μέσα στην λατρεία αντιπροσωπεύει την ''φωνή του λαού'' διότι στην πρώτη Εκκλησία έψαλλε όλος ο λαός μαζί αλλά εν συνεχεία λόγω της αύξησης του εκκλησιάσματος καθώς και της πληθώρας των ύμνων, ανατέθηκε το έργο αυτό στους ιεροψάλτες.

Ο Ιερός Χρυσόστομος προτρέπει  σε μια ομιλία του που αναφέρεται στην προς Εφεσίους επιστολή...Μάθε να ψάλλεις για να δεις πόση ευχαρίστηση θα λάβεις, όπως  αυτοί που τραγουδούν σατανικά τραγούδια είναι γεμάτοι με ακάθαρτο πνεύμα, έτσι και αυτοί που ψάλλουν πληρούνται Πνεύματος Αγίου.

Πηγή: Σταχυολογήθηκαν από το βιβλίο του Δημ. Παναγιωτοπούλου  

''Θεωρία και πράξις της Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής''             

Νέα εκπομπή Β-κύκλου Αναστάσιμος όρθρος του πλδ΄ ήχου.

Μια νέα εκπομπή με μέλη από τον όρθρο του πλδ΄ ήχου για τον οποίο είχαμε κάνει μια μικρή αναφορά σε προηγούμενη ανάρτησή μας , και είχαμε παρουσιάσει έναν μικρό θεωρητικό σκελετό του ήχου που σε συνδυασμό με την μελέτη και το άκουσμα να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε αυτό το κεφάλαιο.
Στα ακούσματα λοιπόν έρχεται η σημερινή εκπομπή να βοηθήσει.
Τα ακούσματα είναι πολύ σοβαρά και παίζουν πολύ σπουδαίο ρόλο στο ’’κτίσιμο’’ του κάθε ψάλτη τόσο στη σωστή εκτέλεση των διαστημάτων των κλιμάκων, όσο και στην διαμόρφωση του ψαλτικού προσωπικού ύφους , για αυτό ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΑΚΟΥΣΜΑΤΑ, όχι ότι και ότι, γιατί πίσω από την μάσκα του ψευτοευσεβισμού…(..και άλλων μασκών….όπως …του επιστημονισμού και της έρευνας εις βάθος…απορρίπτουν τα αυτονόητα…)..  κρύβονται πολλές παγίδες, άλλες στημένες κατά λάθος και άλλες εκουσίως , που αλλοιώνουν την παράδοση μας, και επιφέρουν ανεπανόρθωτες ζημιές στο ύφος και το ήθος της μουσικής μας, καθώς και στην συνοχή και αλληλεγγύη του Ιεροψαλτικού κόσμου, που αυτό με την σειρά του αποτελεί μια νίκη των εχθρών της πίστεώς μας  
Ο έχων ώτα ακούει………      

Στην σημερινή εκπομπή ακούγονται:
Απολυτίκιο και θεοτοκίο του πλδ΄από τον Δημοσθενη Παικόπουλο
Καθίσματα του αναστάσιμου όρθρου από τον π.Πανάρετο Φιλοθεϊτη
Αναβαθμοί του ήχου από τον Χαρ.Ταλιαδώρο
Αίνοι του πλδ΄από τον Αθανάσιο Καραμάνη
Το η΄ εωθινό ’’ Τα της Μαρίας δάκρυα’’ από τον Κων.Πρίγγο.
Το ια΄  εωθινό’’Φανερών εαυτόν…’’ από τον Χαρ.Ταλιαδώρο.
Αργή δοξολογία του πλ΄δ  Ιακώβου από τον Δημ.Νεραντζή.
Και σύντομη δοξολογία από τον Χαρ.Ταλιαδώρο.

Μπορείτε ΕΔΩ να κατεβάσετε την εκπομπή μέσα στις επόμενες 3 εβδομάδες.

Καλή ακρόαση….

Εκ στόματος νηπίων....

Με τα αγνά μάτια ενός δεκάχρονου....    

Κατά την γνώμη μου, ο ιεροψάλτης είναι ένα ιερό επάγγελμα, γιατί 
υμνεί τον Θεό, αυτό δηλαδή που θα έπρεπε, να κάνουν όλοι οι άνθρωποι του κόσμου.
Έτσι οι ιεροψάλτες έχουν πάρει ήδη μια θέση στην βασιλεία των ουρανών.
Μερικές φορές οι άνθρωποι ακόμα και οι stars, αποφασίζουν να πάρουν μια στροφή στη ζωή τους και να ακολουθήσουν το δρόμο που χάραξε ο Χριστός. Έτσι μερικοί γίνονται, ιερείς πολύ σπουδαίο για την εκκλησία και δοξάζουν και αυτοί τον Θεό σα τους αγγέλους ψάλλοντας ακατάπαυστα το ωσαννά.
Με τον τρόπο των αγγέλων όλοι οι άνθρωποι του κόσμου πρέπει να υμνούν τον Θεό.
Όμως να πούμε και κάτι τελευταίο για τους ιεροψάλτες, δεν ψέλνουν μόνο επειδή τους πληρώνουν, αλλά γιατί η επιθυμία τους είναι να υμνούν τον Θεό,  έτσι όπως μόνο αυτοί ξέρουν με τη βυζαντινή μουσική ,που είναι η ωραιότερη μουσική από όλες που  ακούμε σήμερα, να και εγώ για παράδειγμα  μαθαίνω τη βυζαντινή μουσική από τον πατέρα μου.

Γεωργία Γαλάνη 
Δ΄Δημοτικού
        2012